Mei 2007

”Wat zeg je nou?” antwoordt mijn moeder, ik hoor de schrik in haar stem, schrik die ik totaal niet heb. Ik ben in overlevingsmode. De kinderarts heeft ons net mede gedeeld, dat onze kindjes een vrij kleine kans op een bestaan hebben als ze vannacht geboren worden. Vervolgens kwam de vraag of ze voor hen moeten vechten. Patrick en ik weten eigenlijk niet hoe we moeten reageren. ”Die keuze laten we aan jullie” reageert Patrick. Onze Griekse kinderarts vertelt verder dat de kindjes op de neonatologie terecht komen, en dat het allerbelangrijkste voor ons nu is, dat deze kindjes via het geboortekanaal het licht zien. Het is nog veel te vroeg in de zwangerschap voor een keizersnee, dan zou ik mijn vruchtbaarheid –kunnen- verliezen. Ze vertelt verder dat we mij ook goed in de gaten moeten houden, deze bevalling is niet geheel zonder risico.

Samenvattend in mijn hoofd heb ik het volgende plan gemaakt: 1- deze kindjes komen er via de natuurlijke weg uit, 2- ik hou hier niks aan over, 3- ik kan in ieder geval zwanger worden dus we proberen het gewoon nog een keer, 4- ik kan nu wel naar de bruiloft van mijn zus op Ibiza! 5- ik moet mijn werk straks even afbellen 6- zullen we daarna lekker doorvliegen en een duikvakantie plannen op de Antillen? 7- oh, even de buurvrouw bellen om te vragen of ze de hond uitlaat 7- we gaan ook Bonaire, wel lekker zo’n verlate huwelijksreis— oh nee. Ik dwaal af. Ik lig in het ziekenhuis. Ik heb weeën. Iedereen is in de stress. De meisjes komen eraan. Er heerst overal paniek. De zusters kijken me vol medelijden aan. En ik? Ik heb geen gevoel. Ik ga deze klus klaren, en dan zie ik het wel.

De weeën komen nu steeds vaker, en ze zakken soms af. De zuster, die me overigens geen minuut alleen laat, vraagt of ik morfine wil. Ik bedank daarvoor, ik kan het af met het lachgas. Ik val zelfs even in slaap. Als de weeën heel heftig worden, is er geen houden meer aan. Ik zuig zoveel van het lachgas op, dat een deel van mijn gezicht ‘’slaapt’’. Het gaat opeens erg snel, er staan zes groene mannetjes aan mijn bed, twee artsen, allemaal apparatuur en ik zie mijn ‘’steun en toeverlaat zuster’’ me vol medelijden aankijken vanuit een hoekje in de kamer. “Twin 1” komt er huilend en schreeuwend uit. Een klein blauw wurmpje, ik zie alleen maar kleine armpjes en kleine beentjes. Voor ik het weet is ze weg, en duwt de ene arts haar handen vrij hard in mijn buik, terwijl de andere met een echo apparaat kijkt of ze “”Twin 2’’ misschien tegen kan houden, zo dat dat kindje misschien nog langer blijft zitten. Ik meen stress te zien in de
ogen van de Griekse kinderarts, en ze zegt ‘’bereid je maar voor op het ergste’’. Binnen een paar minuten komt ‘’twin 2”” er als een kleine foetus uit. Helemaal stil en blauw. En weg is ze. Patrick rent erachteraan, en komt met tranen in zijn ogen de kamer na een minuut of tien weer inlopen.

En ik? Opgelucht. Het voelt alsof ik een olympische medaille heb gehaald. Het voelt alsof ik de wereld aankan. Ik leef nog, ik ben nog vruchtbaar. Ik ga mijn zus zien in haar witte jurk! Ik vraag Patrick om zijn telefoon. Ik bel naar Nederland, daar is het nu half zeven ’s ochtends ; ”Mam, je bent weer oma””.

Marie

De Brabander vertelde dat hij voor de tweede keer vader gaat worden tijdens de uitzending vanLife4you. In november verwachten hij en zijn vriendin hun eerste kindje. Rudolph heeft al een dochter, Doris, uit een eerder huwelijk.

De tv-kok had ook nog ander nieuws. “Ik kan hier niet meer zijn op zondag”, vertelt hij aan Carlo enIrene. Voor het digitale kanaal 24Kitchen gaat Rudolph een aantal buitenlandse programma’s maken waar hij veel voor moet reizen.

Volgens de kok zelf was het verlaten van het programma absoluut geen makkelijke beslissing. “Laat ik wel zeggen dat ik Life4You drie seizoenen heel leuk heb gevonden, leuker dan Life & Cooking.”

Bron: Rudolph van Veen wordt weer papa / lees het hele artikel op telegraaf.nl

Vorig jaar waren er 2,3 miljoen gezinnen met thuiswonende kinderen tot 25 jaar, 73.000 meer dan in 2001. Het komt vaker voor dat de ouders niet zijn getrouwd. Het aantal eenoudergezinnen steeg in dezelfde periode van 318.000 naar 417.000, meldde het CBS verder

Bron: Minder gezinnen met veel kinderen / lees het hele artikel op telegraaf.nl

Zo voorkom en verminder je opgekropte gevoelens bij je kind.

Als ouder merk je als geen ander wanneer er bij je kind iets dwarszit. Hij doet bijvoorbeeld onzeker, laat dingen uit zijn handen vallen, zit veel op zijn kamer, is chagrijnig, wilt niet naar school en klaagt over buikpijn en hoofdpijn.

Je probeert de houding en het gedrag van je kind bespreekbaar te maken, maar aan je kind vragen wat er aan de hand is lijkt weinig effect te hebben. Zodra je het onderwerp bespreekbaar maakt, zegt hij niets, loopt hij weg, praat hij over een ander onderwerp of richt hij zich op iets uit zijn omgeving.

Toch weet je zeker dat je kind wel degelijk een vervelend gevoel heeft over datgene wat hem bezighoudt. Je wilt liever dat je kind zich vrij voelt, open is en precies vertelt wat zijn gevoel en probleem is. Maar ondertussen vertelt je kind je niets. Zijn mond blijft op slot.

Het gevaar is dat je kind in plaats van zijn gevoelens uit te spreken deze tot op zekere hoogte gaat opkroppen, welke zorgt voor lichamelijke klachten. Woede en verdriet die niet of nauwelijks geuit worden kunnen zorgen voor hoofdpijn, buikpijn, slecht slapen, nachtmerries en bedplassen.

De oplossing is een algemeen en openhartig gesprek waarbij je kind volle aandacht krijgt, terwijl hij vertelt over zijn gevoel en probleem. Je kind wilt geen advies, geen mening en geen oordeel horen als hij boos of verdrietig is. Zo blijkt uit reacties van kinderen zelf. Ze willen alleen een luisterend oor.

6 Stappen om opgekropte gevoelens bij je kind te voorkomen of te verminderen.

1. Voer een gesprek met een aantal of alle gezinsleden en houdt het gesprek luchtig en algemeen. Start het gesprek door te vragen of iemand iets nieuws te vertellen heeft, klachten heeft of zich ergens aan ergert. Het idee hierachter is dat je kind zijn gevoel of probleem gaat uiten.
2. De persoon die aan het woord is, heeft een speciaal voorwerp in zijn hand. Een voorwerp kan een plastic beker, een muziekinstrument, een knuffel, een schelp, enzovoort zijn.
3. Ieder ander die bij het gesprek aanwezig is, luistert met volle aandacht en valt de ander niet in de rede.
4. Praten gaat voornamelijk over wat de persoon voelt of denkt. Ieder spreekt vanuit zichzelf. Er wordt nauwelijks gesproken over een advies, kritiek of oordeel.
5. Als de persoon klaar is met praten, geeft hij het voorwerp door aan het gezinslid die naast hem zit. Als diegene niets te vertellen of reageren heeft, geeft hij het voorwerp direct door.
6. Herhaal deze gesprekvoering regelmatig of structureel, zodat ieder zich er steeds meer op zijn gemak bij voelt. Doordat iedereen de gelegenheid krijgt zijn verhaal te vertellen, zal dit eveneens ten goede komen aan de gezelligheid en samenhorigheid in huis.

Kortom. Het gevaar bestaat dat je kind in plaats van zijn gevoelens uitspreekt deze tot op zekere hoogte gaat opkroppen. Opgekropte gevoelens blijven in het lichaam van je kind zitten en kunnen op den duur voor lichamelijke klachten zorgen. Om het opkroppen van gevoelens te voorkomen is een openhartig gesprek de oplossing. Je kind uit zijn gevoelens en problemen, terwijl er met volle aandacht naar hem geluisterd wordt.

PS. Wil je meer weten over hoe jij je kind de kans geeft openlijk en met volle aandacht over zijn gevoel en probleem te praten? En wil je meer weten over wat je kunt doen tijdens een openhartig gesprek? Op 13 juni geef ik de gratis TeleClass “De 4 factoren waardoor jouw gesloten kind gaat praten over zijn gevoelens en problemen”. Mocht je meer willen weten of wil jij je gelijk inschrijven voor deze gratis TeleClass, klik hier: TeleClass “De 4 factoren waardoor jouw gesloten kind gaat praten over zijn gevoelens en problemen”.

© 2012 Linda Ketting-Spek | ZelfZekerKind

Het is vanaf nu mogelijk om boeken te sparen. Heb je vijf online kinderboeken gespaard? Dan maak je kans op de allernieuwste Ipad 3. Gottmer heeft speciaal voor deze actie de prijzen van de boeken apps verlaagd.

Kortom reden genoeg om te gaan sparen!

Ben jij benieuwd naar de app? Kijk voor extra informatie op gottmerapps.nl

bron: NIEUW: boeken sparen | trotsemoeders.nl | lees het gehele artikel

bron: Eiwit gevonden dat rol speelt bij aanleg hogere vaardigheden | babytjes.nl | lees het gehele artikel

Baby’s met overgewicht werden 88% van de tijd verkeerd beoordeeld door hun moeder. Vaak hadden deze moeders zelf ook overgewicht. Meer dan tweederde van de moeders was tevreden over het gewicht van hun baby’tje. De ontevreden moeders vonden hun kind vaak te klein.

Ouders die wel zien dat hun kind aan de mollige kant is, denken vaak dat hun kind hier wel weer overheen zal groeien. Dat gebeurt lang niet altijd. Mollige baby’s hebben vaker last van overgewicht als ze volwassen zijn.

Bron: Moeders herkennen overgewicht bij eigen kind niet / lees het hele artikel op telegraaf.nl

Daarom zoekt Europa Kinderhulp dringend spontane, gastvrije gezinnen (mogen ook singles en 50plussers zijn welkom), om een vakantiekind bijna 3 weken een onvergetelijke vakantie bij hen thuis te bieden, geen luxe vakantie maar gewoon de dingen doen die je anders ook doet met je eigen gezin.

Ouderrol

“Wij hebben inmiddels een stuk of tien kinderen uit Frankrijk en Duitsland op vakantie gehad”, zegt collega J. ,,Een jongen is zelfs een paar jaar achtereen gekomen. We slaan weleens een jaartje over, maar dan begint het toch altijd weer te kriebelen. Want het is verschrikkelijk leuk om te doen. Mijn partner en ik hebben samen geen kinderen, en je leert elkaar dan ook eens kennen in een soort ouderrol. En je doet dingen die je anders nooit zou doen: naar de speeltuin, naar de geitenboerderij, koekjes bakken, een spelletje mens-erger-je-niet, fietsen in het bos. We doen nooit van die heel ingewikkelde dingen, aandacht en tijd en structuur is het belangrijkste wat je kan geven. Voor die kinderen is het soms al bijzonder dat je altijd samen aan tafel eet en dat je zoveel boterhammen mag als je wilt, of dat je met elkaar dubbel ligt van de lach om iets.”

Europa Kinderhulp benadrukt dat niet de kinderen zijn het probleem maar hun leefomstandigheden. Vaak komen zij uit gezinnen met financiële- en/of gezinsproblemen of uit een ongunstige leefomgeving. De kinderen zijn tussen de 6 en 12 jaar oud en komen uit omringende landen maar ook uit Nederland.

Collega J. vindt het altijd heel erg indrukwekkend als zo’n bus of trein met kinderen aankomt. “Bleke, strakke bekkies van de zenuwen, sommige kindjes nog pas 5 of 6 jaar – zo ongelooflijk dapper dat ze bij wildvreemden op vakantie gaan. Tuurlijk zijn er af en toe momenten dat het even moeilijk is, omdat ze heimwee hebben, of de vrijheid teveel is voor ze. Maar dat lost zich altijd vrij gemakkelijk op. En als je ze dan weer op de bus of trein terug zet – paar kilo zwaarder, stralende ogen, ontpannen schoudertjes, lekker bruin kleurtje op de wangen van het buitenspelen – dan ben je gewoon blij dat je ze een paar weken zonder zorgen hebt kunnen geven. En dat verdient ieder kind.”

Kwetsbare kinderen

Europa Kinderhulp verzorgt al meer dan 50 jaar vakanties voor kwetsbare kinderen; goede voorlichting en begeleiding zijn gegarandeerd, ook tijdens het verblijf. Je kunt zelf voorkeur aangeven voor periode, land, leeftijd en jongen of meisje. De kinderen komen op meerdere aankomstdata gedurende de maand juli. Blijft je dit jaar in Nederland en lijkt het wel iets voor jou ? Meedoen is leuk voor jou en jouw gezin, noodzaak voor het vakantiekind.

Kijk voor meer informatie op www.europakinderhulp.nl

Bron: Gastgezinnen broodnodig!/ lees het hele artikel op telegraaf.nl

“Mama, mag ik bij Alexander logeren?”

Deze vraag heb ik al vaker voorbij horen komen, maar tot nu toe altijd weten te omzeilen. Niet dat ik het niet wil, maar ik vind het moeilijk om Sem los te laten. Om er niet voor hem te kunnen zijn als hij de weg naar de wc niet kan vinden ’s nachts. Of nog erger…om er niet voor hem te zijn als hij een pijnaanval heeft.

Vanmiddag kwam die vraag dus weer en toen ik naar dat verwachtingsvolle gezichtje keek, voelde ik dat ik het nu niet meer zonder goede reden kon tegenhouden. En een goede reden heb ik niet dit keer. Het is vakantie, Sem zit lekker in zijn vel, heeft net een goede nacht gemaakt en speelt de hele middag al heerlijk met Alexander. Samen kwamen ze met het plannetje van logeren aandraven.

“Sem, ik vind het goed, maar je moet wel even bedenken wat je wilt als je een pijnaanval krijgt.” “Wil je dan dat de moeder van Alexander een paracetamol geeft of wil je dat ze mama bellen?” Hij denkt even na en buigt dan naar me toe. “Mama,” fluistert hij in mijn oor, “dan wil ik dat jij komt.” Ik glimlach naar hem en zeg dat dat goed komt.

De vader van Alexander vraagt aan mij of ik het zie zitten en gek genoeg is dat zo. Dit is het moment dat ik het los moet laten en Sem voor de allereerste keer ergens anders moet laten logeren dan bij opa en oma. Terwijl de jongens voetballen, bespreek ik met Alexander’s vader de details. Spontaan logeren gaat bij Sem namelijk anders dan bij ‘gewone’ kinderen. Hij is zowel ’s avonds als ’s morgens afhankelijk van een batterij aan medicijnen en dat is niet zo makkelijk over te dragen. Daarnaast slaapt hij best onrustig en wordt vaak bruut wakker geschud door een pijnaanval. Dit laatste kan ik niet helemaal ondervangen, maar ik besluit dat het preventief geven van een paracetamol voor het slapen gaan, een eventuele pijnaanval hopelijk kan voorkomen.

Zo gezegd zo gedaan. Om zeven uur loop ik met een koffertje en een tas met medicijnen naar het huis van Alexander. Als ik de woonkamer inloop, rent Sem blij op me af. “Mama, het is heel leuk.” Ik kijk naar zijn stralende gezichtje en weet dat ik een goede beslissing heb genomen. De tas met medicijnen pak ik erbij en ik bereid alles voor. Heerlijk dat ik dat gewoon zelf kan doen aangezien Alexander op steenworp afstand woont. De moeder en zus van Alexander kijken hun ogen uit. “Moet hij dat allemaal slikken? En dan morgenochtend weer?” Door hun reactie sta ik weer even stil bij het feit dat het niet normaal is, terwijl het voor ons inmiddels zo gewoon is geworden.

Dan geef ik Sem een hele dikke kus en knuffel en hij zwaait me vrolijk uit. “Slaap lekker lieve schat. Morgen komt mama je weer halen!”

Alexander is een fictieve naam

Martine Delcour strijd voor meer onderzoek naar de nieraandoening Nefrotisch Syndroom. Klik hier voor de website van Martine Delcour voor meer informatie.