Zodra we voor de driemaandelijkse controle naar het VUmc moeten met Sem, valt alle zekerheid die ik denk te hebben in één keer weg.‘Zouden mijn eiwitsticks wel werken? Hoe zal het met zijn kreatinine waarde zijn? Zou ik het wel goed gedaan hebben met zijn zoutarme dieet?’ Het woord controledag heeft voor mij een dubbele betekenis. We gaan die dag naar het VU zodat alles bij Sem gecontroleerd kan worden. Zijn lengte en gewicht, zijn bloeddruk en lichamelijke conditie.
Maar eigenlijk staat voor mij het woord ‘controledag’ voor het NIET hebben van controle die dag. Alles wordt getest en bekeken, maar ik kan nergens invloed op uitoefenen en dat is voor een controlefreak als ik killing.
De controle loslaten begint al op het moment dat ik Sem de dag ervoor ‘s ochtends met zijn bruine container naar school breng. Ik zal me moeten overgeven aan de oplettendheid van Sem en zijn juf.Stiekem zeg ik bij het afscheid nemen nog minstens drie keer dat hij echt al zijn plasjes in de bruine container moet doen, maar ik realiseer me na zijn ‘Jaahaa, ga nou maar mama’ dat ik het los moet laten.Het vertrouwen dat het op school goed gaat, is inmiddels voldoende ontwikkeld, maar nu wil hij ook nog met een vriendje spelen ‘s middags. Meteen komt het volgende dilemma om de hoek kijken. Let hij daar zelf wel op dat hij in de fles moet plassen…en nog belangrijker; let die moeder wel goed op. Alles in mij wil hem mee naar huis nemen. Hem de hele middag in de gaten houden, genoeg drinken geven, zodat hij in ieder geval genoeg plast in de container. Maar mijn verstand wint het dit keer. Ik weet dat ik hem normaal moet behandelen en dus laat ik hem lekker met zijn vriendje meegaan in de wetenschap dat ik hem daar een uurtje later alweer ophaal.
Met een steen in mijn maag zit ik de volgende ochtend in de auto op weg naar onzekerheid. Waarom toch elke keer weer die druk op mijn borst, de pijn in mijn buik en de nare gedachten in mijn hoofd. Waarom lukt het me toch niet om te vertrouwen op de drie stabiele maanden die we thuis achter de rug hebben.Eenmaal in het ziekenhuis weet ik weer precies hoe het komt dat die steen in mijn buik meereist van Hoorn naar Amsterdam. Het is het moeten toekijken hoe er voor de zoveelste keer bloed bij mijn kleine mannetje wordt afgenomen en daarna gespannen afwachten of zijn bloeddruk goed is. Beetje bij beetje voel ik de steen afbrokkelen en kan ik weer wat ontspannen. De urine- en bloeduitslagen laten nog even op zich wachten, maar so far so good.
We zijn weer voor drie maanden dismissed. Op de terugweg voel ik dat ik de controle langzaamaan terugkrijg. Opgelucht denk ik terug aan het gesprek met onze kinderarts. Ze was zo tevreden over Sem dat zelfs het nierbiopt dat in januari zou plaatsvinden, wordt uitgesteld. I am back in control!
