“Ik ben weleens jaloers op jouw passie voor je werk,” zei Robin regelmatig. Toen we elkaar leerden kennen was mijn werk, het lesgeven mijn grote passie. Ik woonde praktisch op school, kwam er ’s morgens als eerste en sloot bijna elke dag af. In de eerste klas van de lagere school wist ik al: “Ik word later juf.” Niets of niemand heeft me van dat idee af kunnen brengen en op mijn 23e liep ik trots met mijn ‘juffendiploma’ de school uit. Heerlijk als je beroep je passie is. Dan ga je met plezier naar je ‘werk’. Ik zet het expres tussen aanhalingstekens, want voor mij voelde het niet eens als werk en ik was in de veronderstelling dat dit altijd mijn passie zou blijven.
Totdat Sem in 2009 heel plotseling ziek werd. Mijn wereld stortte in en werk was het laatste waar ik aan dacht. Het enige dat ik wilde is bij hem zijn; alles met hem meemaken en er elke dag 24 uur voor hem zijn. Het werd mijn levensdoel om al het nare dat Sem mee moest maken, zo goed mogelijk te laten verlopen.
Dat heeft mijn passie voor het lesgeven aan het wankelen gebracht. Ik ben die passie eens kritisch gaan bekijken en tot de conclusie gekomen dat het niet samen gaat met mijn zorg voor Sem. Het is op het moment gelukkig niet meer nodig om er 24 uur per dag voor Sem te zijn, maar als ik er dan ben, wil ik 100% aandacht voor mijn kinderen hebben. Wie in het onderwijs zit, is bekent met het feit dat je nooit klaar bent. Een werkdag is nooit af en vaak ben je thuis nog met van alles en nog wat bezig. Dat wil ik niet meer, het klopt niet meer. Echter als ik heel eerlijk ben, heeft de passie voor het lesgeven het beetje bij beetje verloren van de nieuwe passie in mijn leven: het strijden voor onderzoek voor mijn kleine mannetje.
Vanaf het moment dat ik hoorde dat er bijna geen onderzoek plaatsvindt naar Nefrotisch Syndroom, zijn bij mij de radertjes gaan draaien. Dat kan toch niet waar zijn… mijn kleine mannetje voor de rest van zijn leven aan de veel te zware medicijnen…zonder uitzicht op verbetering. Dat kan je als moeder zijnde gewoonweg niet accepteren en dat weiger ik ook. Ik zal blijven vechten tot ik erbij neerval. Ik ben mijn verhaal op gaan schrijven met de intentie dat het een boek zou worden. Gaandeweg ontdekte ik dat schrijven bij mij iets teweegbrengt. Ik word er blij en rustig van. Het is een soort van verslaving…mijn nieuwe passie. Als ik nu zou mogen kiezen, dan ben ik schrijfster van beroep. Boeken, columns, het lijkt me heerlijk om daar mijn boterham mee te kunnen verdienen.
Met mijn boek ‘Achtbaan van gevoelens’ heb ik al veel losgemaakt bij veel lezers en in mijn dromen zit ik in elk programma over mijn nieuwe passie te vertellen: mijn boek, mijn strijd voor mijn allerbelangrijkste bezit; mijn Sem.
Ik blijf dromen…
Bekijk hier de biografie van columniste Martine Delcour
