Er wordt altijd gezegd dat alleen de liefde voor je kinderen onvoorwaardelijke liefde is. Als moeder van twee kinderen kan ik dat volmondig beamen. Ik had nooit gedacht dat je zoveel van iemand zou kunnen houden ongeacht wat ze doen of zeggen. Mijn kinderen zijn mijn allerbelangrijkste bezit, ik zou echt al het pijn en verdriet van ze over willen nemen als dat zou kunnen. Toen Sem in april 2009 ziek werd, voelde ik mijn hele lijf protesteren: kom niet aan mijn kind, want dan kom je aan mij. Alles wilde ik voor hem doen, maar hem beter maken kon ik helaas niet. Het enige dat ik kon, is er voor hem zijn en het voor hem zo makkelijk en leuk mogelijk te maken in het ziekenhuis.
Toch is er voor mij nog een ander soort onvoorwaardelijke liefde en dat is de liefde tussen broer en zus of tussen zussen. Voor mij is de liefde voor mijn zusje ook onvoorwaardelijk. Dat betekent niet dat we nooit problemen hebben gehad. Integendeel; we hebben als kind heel veel ruzie gemaakt, maar ik heb bij haar ook dat oergevoel: kom niet aan mijn zusje, want dan kom je aan mij.
Bij Liz en Sem levert deze onvoorwaardelijke liefde vaak mooie ontroerende momenten op. Hoe goed ze ook ruzie kunnen maken, ze kunnen niet zonder elkaar en gaan voor de ander door het vuur.
‘Sem ligt met pijn in zijn hoofd, voet en keel in ons bed. Liz is al naar beneden geslopen om met mij the voice of Holland te kijken.
“Liz. Liz waar ben je,” horen we Sem dan huilend roepen.
Ze weet niet hoe snel ze naar boven moet gaan en ik fluister nog in dat ze tegen Sem kan zeggen dat ze even naar de wc moest.
Sem is ontroostbaar en huilt hartverscheurend door. Hij grijpt naar zijn hoofd en ik besluit dat het nu toch wel tijd is voor een paracetamol.
“Ik wil ook een koud washandje op mijn hoofdje,” hoor ik vanuit onze slaapkamer roepen.
De paracetamol gaat erin en het washandje op zijn hoofd. Voorzichtig ga ik op het randje van het bed naast hem zitten.
“Mama, wil je ook mijn voetje vasthouden?” snikt Sem.
Ik weet niet hoe snel ik mijn handen om zijn voetje moet wikkelen en voel me machteloos. Dit kleine mannetje moet al zoveel verduren in zijn leventje, waarom dan ook nog weer zo’n zware keelontsteking en zo’n hoofdpijn. Waarom?
Liz komt naast hem zitten op bed en aait hem over zijn hoofdje.
“Ik ben altijd bij je Sem,” zegt Liz liefdevol.
“Ook als je later ver weg gaat wonen in het buitenland, dan ben je nog altijd dichtbij me in mijn hart,” vervolgt ze.
Ik slik mijn tranen weg. Wat een mooi grietje is het toch. Zo brutaal als ze ook kan zijn, zo lief en gevoelig is ze nu richting Sem.
“Maar ik blijf gewoon in Nederland wonen hoor,” klinkt het schor onder het washandje vandaan.
“Oh,” zegt Liz, “Dan kunnen we wel bij elkaar koffie drinken.”
“Dan noem ik je wel nog gewoon zus hoor.”
“Tuurlijk, want ik blijf toch altijd je zus.”
“Ja, dan noem ik je gewoon nog lieve zus.”
En dan valt Sem met een glimlach in slaap’