Je leert je kinderen van jongs af aan dat ze niet mogen jokken. Dat het altijd belangrijk is om te vertellen wat er echt is gebeurd, omdat papa of mama er toch wel achter komen als je niet eerlijk bent.
Daar sta ik echt vierkant achter en heb er een hekel aan als mensen tegen me liegen.
Toch doen Robin en ik in deze sintperiode niet anders. We vertellen de ene leugen na de andere als Liz en Sem ons vragen stellen over Sinterklaas. Dat vonden we in het begin veel lastiger dan verwacht, want het druist tegen ons gevoel in.
Sem neemt het sinterklaasverhaal zoals het is, maar Liz denkt overal over na.
Je kunt de vragen zo gek niet bedenken of Liz heeft ze gesteld de afgelopen jaren. De meeste vragen waren redelijk standaard. Hoe oud is Sinterklaas, waar woont hij dan in Spanje en hoe komt hij bij ons binnen?
Toch ging het bij haar vaak verder. Na een antwoord van ons, zag je haar nadenken en als je goed luisterde kon je de radertjes horen draaien. Voordat je het wist kwam ze alweer met een nieuwe vraag of een nieuw dilemma.
De dag dat mijn vader en moeder het grote geheim rond Sinterklaas vertelden, herinner ik me nog als de dag van gisteren. Een drama was het. Ik heb keihard zitten huilen op de bank en kon niet geloven dat HIJ niet bestond. Heilig geloofde ik nog en het heeft wel even geduurd voordat ik over de shock heen was.
Ik zag er dus al als een berg tegenop om het Liz ooit te moeten vertellen. Het is zo’n gevoelig grietje, dat zou vast en zeker ook een drama worden!
Niets is minder waar. Een paar maanden geleden zaten we met z’n viertjes in de auto op weg naar opa en oma. Sem begon opeens over zwarte piet.
“Liz. Bij wie hebben de zwarte pieten eigenlijk in de buik gezeten?”
“Gewoon bij hun moeder zwarte piet. Je hebt ook meisjes zwarte pieten hoor Sem,” was haar logische antwoord.
Sem knikte tevreden met dit antwoord.
Liz was echter nog niet klaar met haar ideeën over Sint en piet.
“Maar weet je Sem, Sinterkaas is gewoon een verklede man. Hij is gewoon een meneer en als hij de Sinterklaaskleren aan doet, dan is hij Sinterklaas.”
“En die boot hè,” gaat ze nog even rustig door, “die komt echt niet helemaal uit Spanje hoor. Ze varen gewoon een klein stukje en dan komen ze aan.”
“Oh, oké,” zegt Sem
Robin en ik moeten voorin moeite doen om ons lachen in te houden. Wat een mooi gesprekje achterin.
Eenmaal thuis zegt Liz: “Mama, sommige pieten zijn gewoon geschminkt hè. Nou misschien niet alle pieten, maar in ieder geval de hoofdpiet, want die was in de wereld draait door en daar was hij gewoon wit!”
Ze weet het dus en ik heb haar verteld dat het een geheimpje is. Ze heeft het er dus niet meer ‘in het openbaar’ over. Hopelijk kunnen we nog een paar jaartjes genieten van een gelovende Sem en een ‘goed meespelende’ Liz.
En zo geschiedde het dus…geen Sintdrama bij ons thuis, maar gewoon een heel slim grietje, die alles zelf uitdoktert!