‘Een goede moeder zijn, maar ook genoeg aandacht besteden aan mijn man. Regelmatig invallen op verschillende basisscholen, maar ook veel van mijn kinderen willen meemaken. Promoten van mijn boek en strijden voor onderzoek, maar ook genoeg in het huishouden proberen te doen. Zo goed mogelijk zorgen voor Sem en zijn medicijnen, maar vooral ook genoeg aandacht besteden aan Liz…’
Was ik maar een duizendpoot, zodat ik met al mijn poten de duizend dingen die er in mijn hoofd zitten aan kon pakken. Ik wil van alles en heb zoveel plannen in mijn hoofd dat het er vaak op neer komt dat ik alles tegelijk doe en mijn huis ontploft is aan het einde van de dag. Overal ligt dan bewijsmateriaal van mijn bezigheden van die dag. Voor mij is het een overzichtelijke chaos, maar ik geloof niet dat het voor een ander ook zo overkomt…
Wat lijkt het me heerlijk om één dag gewoon niets te hoeven en dus niets te doen. Sinds ik mijn boek heb geschreven en de strijd naar onderzoek ben aangegaan, is er nooit meer een leeg plekje in mijn hoofd of in mijn agenda. Er zijn wel dagen dat ik niets doe, maar dat voelt dan niet goed. Mijn hoofd zit dan zo vol met plannen, dat ik op de een of andere manier blokkeer en me er niet toe kan zetten om met iets te beginnen. De drempel is dan zo hoog, dat het me niet lukt om eroverheen te stappen. Laatst was een vriendin bij mij op de koffie en gelukkig kampte zij met hetzelfde probleem. Dit gaf me op de een of andere manier rust: ik ben niet de enige 
Stapje voor stapje probeer ik nu orde in de chaos te scheppen. Mijn dagen geef ik meer structuur en ik probeer ze logischer in te delen. Daardoor krijg ik op een ochtend veel meer voor elkaar en houd ik de middag vrij om aan mijn twee kanjers te besteden zonder dat ik toch steeds weer stiekem achter die computer duik. Ik heb inmiddels ook een vaste avond geprikt om de fotoalbums bij te werken en hoop zo de ‘schade’ in te halen. Het zou natuurlijk fantastisch zijn om het daarna goed bij te blijven houden en….wie weet lukt me dat nog eens…
Het klinkt allemaal zo logisch en op papier staat het heel mooi, maar in de praktijk lopen de dagen natuurlijk altijd net weer even anders. Zo had ik van de week op een ochtend een vergadering en stond er vrijdag een bezoek aan het VU gepland. Daar ging mijn ‘kostbare’ tijd…Er zat dus niets anders op om een paar acties toch maar weer op te schuiven en prioriteiten te stellen.
Prioriteiten stellen…niet mijn sterkste kant. Hoewel…dat is niet helemaal waar. Ik kan wel prioriteiten stellen, maar meestal zijn dat andere prioriteiten dan die van Robin 
Martine Delcour strijd voor meer onderzoek naar de nieraandoening Nefrotisch Syndroom. Klik hier voor de website van Martine Delcour voor meer informatie.