Zowel de arts als de verpleegkundige kijken bloedserieus en ik voel de spanning. Ik denk dat ik niet wil horen wat ze te zeggen hebben.
“We hebben Liz onderzocht, want ik vond haar toch wel erg blauw zien. Ze ligt in de couveuse en we hebben meteen bloed geprikt om te onderzoeken wat ze heeft.” In de couveuse? Dat is toch alleen voor kindjes die te vroeg geboren zijn, denk ik bij mezelf. “We denken aan een bacterie,” gaat de arts verder, “die ervoor gezorgd heeft dat haar bloedsomloop de verkeerde kant op is gegaan. Daarom kreeg ze te weinig zuurstof. Ze ligt nu aan een aantal monitoren en we zijn direct begonnen met diverse antibiotica via een infuus toe te dienen. We hopen dat 1 van die medicijnen zal helpen tegen wat Liz heeft. Ook heeft ze een zuurstofsnorretje, want ze redt het nog niet om zelf voldoende te ademen.”
Het duurt even voordat het tot me doordringt, maar dan wordt de ernst van de situatie duidelijk en slaat de angst me om de keel. Zuurstoftekort…dat kan toch ernstige schade veroorzaken? Snel bel ik Robin die net de geboortekaartjes is halen. “Het gaat niet goed met Liz,” komt er met moeite uit. Zo snel als hij kan, rijdt Robin terug naar het ziekenhuis en als hij mijn kamer binnenkomt, barst ik in huilen uit. Hortend en stotend probeer ik te vertellen wat de arts allemaal heeft gezegd en vol ongeloof kijkt Robin me aan. We kunnen allebei niet geloven dat ons wondertje zo ziek is.
De eerste nacht konden ze nog niet vertellen of Liz het zou halen. Afschuwelijk die onzekerheid. Als verdoofd heb ik de geboorte-kaartjes in de enveloppen gedaan en er zijn zelfs mensen die alleen een lege envelop in hun brievenbus vonden. Robin en ik bleken ook in deze situatie een ijzersterk team en hij heeft mij er echt doorheen gesleept. Samen gingen we drie keer per dag bij Liz op bezoek en toen ik uit het ziekenhuis ontslagen werd, ging ik 2 keer op een dag naar mijn meisje. Niet echt de kraamtijd die ik voor ogen had, niet op een roze wolk visite ontvangen en niet met een ‘gevulde maxi-cosi’ naar huis. Gelukkig sloeg de antibiotica snel aan en ging het met Liz langzaamaan beter. Ze heeft uiteindelijk wel 5 dagen aan het zuurstof gelegen en totaal 12 dagen op de couveuseafdeling voordat we haar eindelijk mee naar huis mochten nemen.
Een jaar later las ik een verhaal in een tijdschrift van een moeder met een dochtertje die hetzelfde had meegemaakt. Haar dochter had ook een gevaarlijke streptokokken bacterie opgelopen, maar zij was thuis bevallen. Voordat haar dochtertje dus bij een kinderarts terecht kwam, was er al blijvende schade door het zuurstoftekort. Wat een geluk dat ik in het ziekenhuis lag met Liz én dat die arts-assistent zo alert was.
Ik dank de engel die ik op mijn schouders moet hebben gehad, want we zijn letterlijk door het oog van de naald gekropen!
Martine Delcour strijd voor meer onderzoek naar de nieraandoening Nefrotisch Syndroom. Klik hier voor de website van Martine Delcour voor meer informatie.