Zwetend en met een naar gevoel in mijn onderbuik word ik wakker uit mijn droom.
Ik weet niet altijd precies wat ik gedroomd heb, maar nu kan ik het woord voor woord terughalen. Nou ja, eigenlijk ‘gevoel voor gevoel’ kan ik wel zeggen.
De meeste dromen die ik heb, gaan over dingen die kunnen gebeuren, angsten voor bepaalde gebeurtenissen.
Hoe vaak heb ik niet gedroomd dat Liz verdrinkt tijdens de zwemles. En nu Sem op zwemles zit, is het niet anders. Opnieuw passeren de dromen van verdrinken de revue en weer spring ik in die dromen in het zwembad om mijn kind te redden.
“Ik zal in een vorig leven wel verdronken zijn,” zei ik laatst gekscherend tegen een vriendin.
Zo bizar hoe heftig die angst is, terwijl ik nog nooit zoiets heb meegemaakt.
Het kader waarbinnen deze droom zich in afspeelt, is echter de harde werkelijkheid. Nog een klein half jaartje en dan is ‘mijn kleintje’ echt kleuter af.
Hoewel veel ouders het heerlijk vinden als de kleuterperiode voorbij is, als hun kind groter wordt en steeds meer zelf kan, denk ik nu al met weemoed terug aan de tijd dat Sem net op school zat en Liz oudste kleuter was.
In mijn droom moet ik afscheid nemen van de juffen van Sem, gaan we de zomervakantie in om daarna in groep 3 te starten.
Nooit meer mijn mannetje naar de kleuterklas brengen waar het zo heerlijk gemoedelijk gaat. Nooit meer met mijn kanjer op schoot een boekje lezen in de kring. Nooit meer helpen met de vele leuke dingen die ze bij de kleuters ondernemen.
Ik kamp mijn hele leven al met het ‘geen-afscheid-kunnen-nemen-van-een-fase-syndroom’ en dit is weer zo’n fase!
Als ik het voor het zeggen had, schakelde ik vadertje tijd in en zou ik hem de tijd laten bevriezen. Zodat ik nog een paar jaartjes kan genieten van mijn kleutertje Sem en mijn 7-jarige Liz op de onderbouwlocatie.
Ik krijg al pijn in mijn buik als ik eraan denk dat Sem volgend jaar niet meer bij zijn twee kleuterjuffen zit. Zij weten alles van hem, zijn heel betrokken en ik heb inmiddels echt een vertrouwensband met ze opgebouwd.
Als ik naar links kijk, zie ik op de wekker dat het pas half 5 is. Ik kan dus nog twee uur slapen. Tenminste als dat wil lukken. Met man en macht duw ik de droom uit mijn hoofd en besluit nog intenser te gaan genieten de komende maanden.
Genieten van mijn kleutertje naar school brengen. Genieten van een boekje lezen met Sem op schoot in zijn fijne, gemoedelijke kleutergroep. Genieten van die heerlijke dikke knuffel en kussen die ik nu nog van hem krijg bij het afscheid nemen.
Ik weet dat jongens zich op een bepaalde leeftijd meer zullen afkeren van hun knuffelende en zoenende moeder dan meisjes, maar ik hoop stiekem dat die tijd nog even op zich laat wachten. En wie weet is Sem een jongen die het over een paar jaar nog steeds goed vindt om met zijn moeder in het openbaar te knuffelen.
Klik hier voor de website van Martine Delcour voor meer informatie.